Mijn oudste dochter is op chirokamp, voor 10 dagen. Dat is lang, te lang voor mijn mama hartje. Ze doet dit al sinds ze 8 jaar is, dat kamp van die 10 dagen.      
Mijn tweede oudste dochter gaat niet op kamp: geen dagkamp, geen grabbelpasdag, niets. Ze gaat een nachtje bij haar beste vriendin Mart slapen en ze gaat bij haar grootouders slapen voor 1, maximum 2 nachtjes. Voor de rest is ze thuis en speelt ze met de lego. Ze heeft een zéér grote fantasiewereld.
De jongste dochter is niet vaak thuis: grote kampen, daar is die 4 jarige spruit nog te klein voor maar kleuterkampjes, bij familie gaan slapen, bij haar beste vriendin gaan slapen en spelen, nieuwe vriendjes leren kennen in de speeltuin,… . Ze trekt er op uit, mist haar mama naar eigen zeggen nooit en komt dan thuis met massa’s kusjes en knuffeltjes te geef. Met enthousiaste verhalen en opmerkelijke bedenkingen van alle observaties die ze op ontdekkingsreis in die grote wereld heeft gemaakt.

Dit jaar heb ik hier wel wat opmerkingen en bedenkingen over gekregen: is 10 dagen niet te lang? Hoe kan je dat als mama aan? Zou het voor de middelste niet goed zijn om ook af en toe op iets van op kamp te gaan want mist ze zo niet veel? Heeft de jongste niet wat meer rust nodig? Ze is nog maar vier,… .

Ja hoor, ik vind 10 dagen veel te lang, ik mis mijn dochter en ik tel de dagen af. 10 dagen zonder enig contact, zonder foto, zonder update. En ja hoor, ik heb me ook al afgevraagd of ik de tweede niet wat meer naar buiten moet ‘sjotten’, al geniet ik wel van mijn voorrecht om af en toe een kijkje te mogen nemen in haar grote innerlijke fantasiewereld. En vindt mijn mama-ego het leuk als mijn 4jarige uitspraken doet zoals ‘een leven bij mama thuis is maar saai’? Nee natuurlijk niet. Van haar leventje krijg ik wel updates terwijl ze weg is, maar niet van haar zelf want met haar mama bellen is dan ook maar ‘tijdverlies’, tijd die ze beter kan spenderen aan alle pret die ze beleeft in iemands anders huis.

En weet je wat? Het draait niet op mij. Het draait niet om wat mijn mama hartje aankan. Mijn mama hartje wil het alles liefste dat mijn kinderen later alle drie in huizen netjes naast die van mij gaan wonen, meteen de juiste partner kiezen op hun 21 waar ze de rest van hun leven gelukkig mee gaan zijn. Het draait niet om mij. Het draait om mijn kinderen hun pad, mijn kinderen hun persoonlijke groei dat gepaard gaat met vallen en opstaan.

De jongste is dan soms net iets te lang of net iets te veel weg waardoor ze zo overprikkeld wordt dat de woede uitbarsting die daarop volgt zo hevig is dat de hele straat er van geweten heeft. Dus dan ben ik er voor haar, dan neem ik haar in mijn armen, doe met haar ademhalingsoefeningen en geef haar de ruimte om zelf, onder begeleiding, tot de conclusie te komen dat af en toe thuis zijn en tot rust komen toch ook nodig is.       
De oudste dochter is nooit echt tot die conclusie gekomen, zij blijkt veel minder rust nodig te hebben: ze gaat ervoor, voor alles, met alle enthousiasme die ze heeft. Geen kamp is haar te veel, geen prikkel te overbodig. Zij leert dat ze haar leven best verrijkt met uitdagingen, met nieuwe situaties, met mensen die haar kunnen en willen accepteren in al haar grootsheid, in al haar veelheid. Haar leerpad is allerminst gemakkelijk: ze valt, ze botst, soms doen de reacties van anderen op haar persoonlijkheid en op haar noden haar zo intens pijn dat ze haar enthousiasme even kwijt is. Ze leert, op haar manier, op haar tempo wetende dat ze hier een rustplek heeft om even weer op adem te komen wanneer dit nodig is.    
8 jaar is jong om al voor 10 dagen op kamp te gaan. Ze was ook zo extreem jong om al nood te hebben aan extra hobby’s, ze was jong toen ze overal alleen naartoe begon te fietsen en als ze zo verder doet dan zal ze ook jong zijn wanneer ze haar vleugels helemaal uitslaat. Wat ga ik ze missen, wat mis ik ze nu al! Opsluiten kan ik ze niet, haar intense, enorm snelle ontwikkeling afremmen ook écht niet. Het is de keuze tussen een vrij kind of een depressief kind, dat is al lang héél duidelijk! Ze heeft grenzen nodig, niet zoveel en zo lang als het gemiddelde kind, met genoeg ruimte voor haar enorme hoeveelheid energie en haar enorme drang naar zelfstandigheid en autonomie. Ik kies voor het vrije kind, ik kies ervoor haar te ondersteunen, ik verkies dat, zonder ooit het andere te overwegen, boven een langzaam depressief worden van een kind die probeert zichzelf meer binnen de lijntjes van het ‘normale’ te gedragen omdat anders haar mama haar ‘hartje’ de vrijheid (nog) niet aankan. Ik zal toch moeten als ik haar eigenheid wil respecteren.  
En dan heb je die middelste nog. Ze heeft plots de nabijheid van haar mama harder nodig dan de vorige jaren. Plots is ze van kind naar tiener aan het gaan. Dit gaat voor haar gepaard met spanningshoofdpijnen, met ‘schaamte’ in het openbaar voor verschillende dingen, met een veranderende eetlust én veranderende smaakpapillen, met onhandigheid, met letterlijk en figuurlijk vallen en opstaan. Langzaam wordt haar kleine veilige wereld zo groot, langzaam maakt ze zich los van onder haar mama’s vleugels en beseft ze dat ze uiteindelijk zelfstandig moet worden, hoe eng dit voor haar ook is. Dus dit jaar heeft ze mijn aanwezigheid meer nodig en ik geniet ervan, de laatste maanden van het echte kind zijn, ik hou ze zo graag nog veel langer vast.

Het antwoord is op al vragen die ik over mijn dochters hun vakantie krijg is hetzelfde: het draait niet om mij, het draait om wat mijn dochters nodig hebben om zichzelf te ontwikkelen. Het zijn drie verschillende kinderen dus drie verschillende sets noden, drie verschillende levenspaden. Levenspaden die ik voor hen niet glad kan strijken. Het heeft absoluut geen zin om hun obstakels voor hen proberen weg te nemen, om hen te beschermen tegen alles. Die obstakels komen, die oneffenheden zullen er zijn, die zijpaadjes die naar niet vele goeds leiden zullen ze ooit bewandelen. En dan hoop ik dat ze de weg voor eventjes terugvinden naar de rustplek die ze hier krijgen, haar het luisterende oor, naar de dikke knuffels en naar dat mama hartje dat altijd groots zal blijven voor deze drie wondermeiden.