De vraag hoe het met mij gaat vereist momenteel een complexer antwoord dan goed of slecht. Er is geen zwart of wit, het gaat zeker goed maar ook niet denderend. Ik kan er niet echt een cijfer op 10 op plakken. Ik zou kunnen proberen om het leven op te delen in segmenten zoals mijn werk, mijn gezin, mijn vrienden, mijn familie, mijn hobby’s en mijn vrijwilligerswerk. Ik zou deze allemaal een cijfer kunnen geven maar ook dat zal de lading niet dekken.

Het is allemaal complexer dan dat: alle segmenten vloeien in elkaar voort, het deel van mezelf zit overal en eigenlijk ook nergens.

De vraag zou zich moeten richten op hoe het gaat met de essentie van mijn zijn, met de kern. De kern is oké, ik weet nog altijd wie ik ben en waar ik voor sta, waar ik naartoe wil, wat ik nodig heb. Dat is toch al wel véél. Hoewel? Weet iemand ooit wie die is? Verandert ons zijn niet zo danig dat we het nooit echt kunnen definiëren? Het is geen vaststaand geheel dat “zijn”. En wéét ik nog altijd wie ik ben of weet mijn hoofd het? Mijn geheugen, mijn hersenen?

Mijn missie op de aarde is om mensen dichter bij zichzelf te brengen. Momenteel wordt deze taak mij niet gemakkelijk gemaakt: dicht bij mezelf blijven als de ene granaat na de andere ontploft is toch écht niet gemakkelijk. Dicht bij mezelf blijven als mijn ondergrond zo onstabiel voelt, als mijn krachten tot het uiterste worden gedreven. Het voelt als een test, een test van het universum om bij de essentie te blijven en niet mee te gaan in drama van details. Op alle vlakken, in alle segmenten van mijn leven. Het is één groot geheel, één grote boodschap die ik maar beter kan horen en omarmen want verdwijnen zal ze niet.

Ik heb geen controle, controle is een illusie, een illusie gecreëerd door ons ego, een hulpeloos streven naar voorspelbaarheid. Er is geen voorspelbaarheid in dit leven. Het enige waar wij nog iets of wat controle op hebben is dat wij dicht bij onszelf blijven, zo trouw mogelijk aan onszelf, wat er ook gebeurt. Daar zijn we dan weer met dat zelf: wat is dat zelf dan eigenlijk? We zijn geen alleenstaande entiteiten, we zijn verweven en verbonden met elkaar, met het universum, met de natuur, met alle zielen die ons al zijn voorgegaan, in meer dimensies als dat de mens nu kan vatten. Bestaat er dan wel een zelf? Hoe kunnen we nu dicht bij onszelf blijven als het zelf ook een illusie is?

Dus hoe gaat het nu met mij? Niet goed want ik ben vreselijk moe en tegelijk goed want de essentie blijft dezelfde.