Wat voor verantwoordelijkheden brengt het met zich om mee om een mens te zijn? Wat is onze menselijke verantwoordelijkheid? Zijn we allemaal mede verantwoordelijk om de mensheid zo menselijk mogelijk te maken en te houden? Wat betekent dat dan, die menselijkheid?

We zijn als mens groepsdieren, we gaan dood zonder elkaar, we zullen nooit echt een leven met diepe betekening leiden in ons eentje. Is het dan onze verantwoordelijkheid om met anderen échte verbintenissen aan te gaan? Is dat dan niet wat we onze kinderen moeten aanleren?

Alle succes in de wereld: de hoogste functies, de duurste meest exclusieve bezittingen, de nieuwste huizen, de verste reizen, de goeds gevulde rekeningen, … het is allemaal NIETS als we er niet (in verbinding) met anderen van kunnen genieten. Zonder anderen blijven het lege holle zaken, nietszeggende objecten die ons nooit zullen geven wat we écht nodig hebben: diepe verbinding, diepe connectie met elkaar, met onszelf, met de natuur. Als we ons focussen op materiele en nietszeggende holle zaken dan is het nooit genoeg, dan hebben we steeds meer, steeds groter, steeds duurder nodig. En tot wat leidt dat? Tot nog meer leegte in onszelf, tot nog meer ongenoegen, want het zal nooit genoeg zijn en uiteindelijk tot een betekenisloos leven leiden. Wie zijn we dan nog? Objecten in een eindeloze cirkel van nog meer werken, nog meer geld verzamelen om ons ego nog meer te voeden in de hoop de leegte in onszelf te vullen die op die manier nooit gevuld zal geraken.

Wat dan wel? Wat moeten we dan wel doen? Verbinden met elkaar, met onszelf, met de natuur. Er is geen volgorde te vinden in wat we eerst moet doen. Het één kan niet zonder het ander: we moeten verbinden met elkaar om zo onze eigen levensmissie, onze eigen bijdrage aan deze wereld te ontdekken. We moeten dicht bij onszelf kunnen en durven komen om échte authentieke verbinden met elkaar te kunnen aangaan. Het is een constante wisselwerking.

Leren we dat onze kinderen ook wel aan? Is dat wat we ze écht meegeven? Geven we ze dat nu écht mee door hun agenda’s vol te plannen met talloze hobby’s, door ze competitie sport te laten beoefenen (ook de kinderen die hier niet echt voor ‘gemaakt’ zijn), door goede cijfers op hun rapport te verwachten, door ze vooral niet te laten afwijken van de rijtjes waarvan we zelf niet eens meer weten wat die rijtjes nu eigenlijk in hemelsnaam zijn! Leren we onze kinderen nu écht aan dat ze zichzelf gaan vinden in al die drukte? Dat als je maar goede punten haalt en zorgt dat je wint met wat voor sport je ook speelt je dan je menselijke verantwoordelijkheid wel zal kunnen opnemen om deze wereld ook weer dat stukje beter te maken? Nee toch! Dat is toch pure waanzin!

Wat zouden we onze kinderen wél moeten aanleren dan? Zie elkaar! Verbind met elkaar! En hoe doen we dat? Door aan elkaar te vragen ‘hoe gaat het met je?’ en écht luisteren naar het antwoord. Door te zien wanneer het even niet goed gaat met een vriend en een knuffel, een luisterend oor of gewoon even wat van je tijd aan te bieden. Door onbeoordeeld en oprecht geïnteresseerd naar elkaar te luisteren, door een schouder aan te bieden om op te wenen. Hoe anders denken we dat we ooit échte verbindingen met elkaar kunnen aangaan? Zonder echte verbindingen worden we eenzaam, de eenzaamheid die de hel op aarde is, de eenzaamheid die we zelfs niet meer kunnen voelen door alle materiële zaken om ons heen, door de overvolle agenda’s, door het nastreven van leeg ‘succes’, door onze schermverslavingen.

Met mijn dochter ging het even helemaal niet goed: haar lichaam gaf alle signalen dat het even gedaan was. Hoofdpijn, maagzweer (12 jaar!), stijve nek, de lichtjes uit haar ogen waren verdwenen, haar voeten ontstoken, …. . Daar zat ze dan in de zetel, ’s ochtends, met de stille melding ‘het is gedaan, ik ga niet meer naar school, iedereen kan doen en zeggen wat die wil, ik ga niet meer, nooit meer’. Moegestreden van zoveel jaren proberen te passen in een systeem waar ze duidelijk niet voor gemaakt was. Ze was zo “flink” geweest al die jaren, ze heeft zo hard geprobeerd, elke keer opnieuw, altijd met frisse moed en nu was het gedaan, nu was voorbij. De weg naar wat er dan wel bij haar past is nog lang niet uitgewandeld, ze is ook zeker niet rechtlijnig, we zien het einde van de weg nog lang niet. Ze bewandelt hem weer vol goede moed, de lichtjes in haar ogen komen terug, de buikpijn is verleden tijd, de hoofdpijn komt zo nu en dan terug. Ze is een totaal andere persoon aan het worden. Ze had zoveel vrienden, ze was een paar jaar geleden best ‘populair’ op school, met haar ‘populaire’ vrienden. Ze had een goede band met haar neven en nichtjes, ze genoot van de chiro, ze miste geen weekend, geen kamp, niets.

Had ze effectief vrienden? Had ze effectief een goede band met haar neefjes en nichtjes? Genoot ze wel écht van de chiro? Want waar waren zij dan toen ze uitviel? Waar zijn zij geweest de afgelopen 8 maanden? NIEMAND (van al die “vrienden”) die vraagt hoe het met haar gaat, niemand die haar op eigen initiatief komt bezoeken, niemand die haar uitnodigt om eens mee ergens naartoe te gaan (op één uitzondering na, waarvoor dank). Geen uitnodigingen voor feestjes meer, geen telefoontjes, geen video calls meer, niets. Ze kan het rationaliseren: iedereen heeft het druk: studeren, sporten, muziek beoefenen, familiefeesten, reizen met het gezin. Is dat écht wat we onze tieners willen aanleren? Vergeet die vriendin van jou die in de put zit en denk maar lekker aan alle dingen die je weghalen van je menselijke verplichtingen?

Wie is mijn oudste dochter? Zij is de persoon die ziet als er iemand nieuw komt wonen in onze straat en meteen aan de slag gaat voor een lekkere taart voor deze mensen. Ze verwelkomt de buren met een brede glimlach en met de uitnodiging om bij ons te komen aanbellen als ze eender wat nodig hebben. Zij is de persoon die voor iedereen lieve kaartjes schreef tijdens de lockdown zodat niemand zich eenzaam zou voelen, zij is de persoon die zovele goede doelen al steunde met haar eigen opgezette acties, de persoon die in het 4^de leerjaar een nieuw meisje met open armen verwelkomde op school en haar meteen uitnodigde op een feestje, dat ze later die week gaf, zodat ze meteen vrienden zou maken. Ik kan hierover blijven schijven: als er iemand van de familie in de problemen zit dan vraagt ze meteen luidop wat we voor deze persoon kunnen betekenen, .. . En verdient zij dan nu geen begrip, liefde, verbinding, simpelweg eventjes tijd, een lief berichtje, … enkel en alleen omdat zij eindelijk beseft dat ze niet in het rijtje paste? Serieus! Wat is de waarde van de chiro (waar zogezegd bijna al haar vrienden naartoe gaan) als zelf zij niet eens zien dat één simpel kaartje de wereld had betekend voor haar?

En ik? De mama die haar uiterste best doet om haar dochter in dit zoekproces naar zichzelf te begeleiden, die het voorbeeld gaf bij de eerste nieuwe buren die hier kwamen wonen, die haar huis openstelt voor IEDEREEN: hoeveel kinderen dat hier al mee gespeeld hebben, komen slapen zijn, hoeveel keer dat ik met een troep kinderen op stap ben geweest omdat de ouders moesten werken, omdat er even andere dingen moesten gebeuren in het gezin. Ik die de helft van mijn dochter haar kleren schonk aan een collega toen ze dit meer nodig had dan mijn dochter, die op alles bespaart maar NOOIT op mijn bijdrage aan goede doelen of andere organisaties die de wereld beter maken, die tijd maakt voor als er iemand écht nood heeft aan een babbel. Verdiende ik dan geen mama’s die even naast me kwamen zitten en zeiden ‘wow heftig, je doet dat goed’? Want ik voel me gefaald als moeder, wat ook waanzin is natuurlijk. Alsof iemand faalt als die niet naar school gaat. Emma is een tiener om extreem fier op te zijn! Ik hoop dat ze snel de kracht vindt om alles wat ze heeft meegemaakt om te zetten in een positieve bijdrage aan de wereld, want dat ze gaat knallen eens ze daar is, dat is zeker. En toch voel ik me gefaald want wat hoor ik van opmerkingen? “een kind MOET toch naar school? Het zou bij mijn kind niet waar zijn ze!!!!” Of nog gemener, als mijn ouders de tijd nemen om onbeoordeeld met Emma op uitstap te gaan en er komen foto’s van op whatsapp komt er de vraag om die foto’s weg te halen want andere kinderen worden hier jaloers van! Jaloers! Op een jong tienermeisje die haar levenslust kwijt is geraak!!!!! Dus dat is wat je je kinderen wil aanleren? Niet dat ze even kunnen nadenken over hoe ze dat tienermeisje, waar ze zogezegd een goede band mee hebben, kunnen helpen? Nee! Zou je dat ook zeggen als het kind kanker had?

Ik hoef jullie suggesties niet, Emma hoeft jullie suggesties niet, we hoeven geen oordelen. Waar we nood aan hebben is mensen die ons zien, die wel de tijd willen nemen (het is een kwestie van willen! Van prioriteiten! Van wat jij belangrijk vindt in jouw leven, begin niet met de zever over drukke agenda’s!) om gewoon onbeoordeeld te luisteren, steun te bieden en te vertellen dat het goed komt en dat ik als mama goed bezig ben en Emma als tiener.

Ik ben uiteraard kei dankbaar voor alle mensen waarbij ik wel terecht kon, ik wil dat ze weten dat ik hen niet vergeten ben, dank jullie wel daarvoor! En weet je? Zij gaan niet eens beledigd zijn door het leze van dit artikel want zij gaan herkennen wat ik schrijf. Zij zijn ook boos dat we er blijkbaar massaal voor kiezen om niet aan onze menselijke plicht te voldoen. Zij voelen ook die eenzaamheid, die anderen niet kunnen voelen maar die er zeker is, in onze individualistische maatschappij.

Met al de rest ben ik klaar, ik stop, ik doe niet meer mee. Denk je écht dat je gelukkig wordt van oppervlakkige materiële zaken? Wel ja, jaag die dan na. Plan de agenda’s van je kinderen helemaal vol, leer ze vooral niet hoe ze mens moeten zijn, doe maar, ga je gang. Ik doe niet meer mee. Ik blijf hier, ik zit hier, zo dicht mogelijk bij mezelf, zo veel mogelijk in verbinding met anderen. Als je ook naar hier wil komen, dan ben je welkom, en onthoud dat je alleen dan nog welkom bent. Je bent niet (meer) welkom met je lege oordelen, ik pak het niet meer aan, met je leugenachtige excuses, met holle beloftes en holle woorden. Projecteer je eigen angsten, je eigen perfectionisme,.. niet meer op mij of op mijn dochter, hou ze maar lekker voor jezelf en ga ermee in je eigen gegraven putje zitten. Veel plezier!

Wil je een andere manier zoeken om met je eigen angsten om te gaan dan ze te projecten op een 13 jarig meisje? Dan ben je wel welkom, mijn deur staat open.

En nu ga ik even langs bij de overbuurvrouw die haar man heeft verloren en heeft gevraagd om af en toe eens even te komen luisteren zodat ze niet altijd alleen is, zodat ook zij even kan ontsnappen uit de eenzaamheid.