Ik heb een longontsteking. Een virus heeft mijn lichaam aangevallen en nu moet ik rusten en herstellen. Herstellen van een longontsteking kan blijkbaar lang duren. Zo dat is de korte versie, al klopt ze niet helemaal: Ik gedroeg mij braaf, alle stress en frustraties die daarbij hoorden begonnen zich op te stapelen in mijn lichaam en bleven uiteindelijk vastzitten op mijn longen. En nu staan mijn longen in brand. Dat lijkt al meer op de waarheid.

Maar hoe stop je met dat ‘braaf’ zijn? We kunnen assertiviteitstrainingen volgen, zelfhulpboeken lezen, cognitieve therapie bij eender welke psycholoog gaan volgen, ons haar roze verven om iedereen te laten zien dat we toch ook rebels kunnen zijn, stoute mails sturen vanuit onze veilige thuishaven, vluchten in ongezond coping gedrag,…. Maar niets van deze zaken lost het probleem op.

Waarom zijn we soms zo vreselijk braaf? Het ja knikken terwijl ons lichaam ‘NEE!’ schreeuwt, het negeren van onze eigen grenzen, uit ‘beleefdheid’ evenementen bijwonen waar we vooral niet horen te zijn, … . We weten toch al dat we daar niemand een plezier mee doen? Niet onszelf en niet de personen die niet met de nee om kunnen bij gebrek aan introspectie.

We zijn mensen, we hebben elkaar nodig, we willen verbinden, we moeten verbinden om te overleven dus moeten we fijn gevonden worden zodat anderen ook met ons willen verbinden. Dus wat doen we dan? Dan gaan we ons sociaal wenselijk gedragen. Maar goed ook: we gaan niet de hele dag ongestoord lopen scheten, boeren en vloeken. We gaan niet elke impuls die in ons opkomt ongestoord en ongenuanceerd naar buiten schreeuwen. Hoe komt het dan dat bij sommigen (of de meesten?) onder ons dit sociaal conformisme te ver gaat, zo ver dat we vanbinnen wegkwijnen tot ons lichaam een duidelijk stopteken geeft?

Misschien omdat we ergens ervan overtuigd zijn dat wie we werkelijk zijn niet toegelaten is. We zijn er ergens in ons leven van overtuigd geraakt dat onze noden niet belangrijk zijn, ondergeschikt aan de noden van al de rest. We mogen beter niet zijn wie we zijn, dat vinden anderen maar vervelend. Dus als we écht onszelf zouden zijn dan hebben we eigenlijk geen bestaansrecht. En daarom passen we ons zodanig aan dat we niet meer voelen dat het voor onszelf niet klopt.

Hoe geraken we daar dan vanaf?

Vertragen, tijd maken om te voelen, het afbakenen van grenzen oefenen tot ons lichaam er zich ook comfortabel bij voelt, … . En vooral ook zelfacceptatie, onszelf in het geheel accepteren. Er elke keer opnieuw voor kiezen om ons als volwaardig volwassen persoon te gedragen en niet vanuit de angsten van ons gekwetst innerlijk kind.